Bogumiła Jadwiga Rouba

Bogumiła Jadwiga Rouba, z domu Anszperger, urodziła się 16 października 1947 roku w Bełchatowie. W 1965 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Bełchatowie, a następnie studiowała biologię na Uniwersytecie Łódzkim oraz sztuki piękne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie specjalizowała się w konserwacji i restauracji dzieł sztuki pod kierunkiem profesora Jerzego Wolskiego. Studia ukończyła w 1972 roku i rozpoczęła pracę jako asystent naukowo-techniczny w Katedrze Konserwacji Malarstwa i Rzeźby Polichromowanej na Wydziale Sztuk Pięknych UMK.

W 1983 roku uzyskała stopień doktora na podstawie rozprawy o budowie technicznej obrazów XIX-wiecznych malowanych na handlowych podobraziach płóciennych, a w 1993 roku na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie uzyskała kwalifikacje II stopnia. W 1995 roku została profesorem UMK, a w 2001 roku otrzymała tytuł profesora sztuk plastycznych. W latach 2001-2014 kierowała Zakładem Konserwacji Malarstwa i Rzeźby Polichromowanej UMK, gdzie prowadziła badania nad wykorzystaniem metod optyki koherentnej w konserwacji oraz nad reakcjami obrazów na zmiany klimatu.

Brała udział w licznych konferencjach naukowych i pracowała przy konserwacji zabytków, m.in. w katedrze Świętych Janów w Toruniu, kościele św. Ducha, kościele św. Jakuba oraz kierowała zespołem restaurującym malowidła w klasztorze bernardynów w Skępem. Pełniła funkcję doradcy przy konserwacji Dworu Artusa w Gdańsku oraz w komisji eksperckiej ds. Sądu Ostatecznego Hansa Memlinga. Jest autorką licznych publikacji naukowych, w tym książek „Pielęgnacja świątyni” i „Podobrazia płócienne w procesie konserwacji”.

Za swoją działalność naukową i konserwatorską otrzymała wiele odznaczeń, m.in. Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Medal Komisji Edukacji Narodowej oraz Krzyż „Pro Ecclesia et Pontifice”.