Romuald Mielczarski

Romuald Mielczarski urodził się 5 lutego 1871 roku w Bełchatowie, w rodzinie Szymona, naczelnika poczty. W młodości uczęszczał do szkół w Radomsku i Częstochowie, a następnie do V Gimnazjum Państwowego w Warszawie. W czasie nauki poznał Stefana Żeromskiego i zaangażował się w działalność rewolucyjną w organizacjach takich jak II Proletariat.

W 1890 roku, tuż przed maturą, został aresztowany za udział w przygotowaniach do obchodów Święta Pracy. Osadzono go w warszawskiej Cytadeli, a następnie skazano na rok ciężkiego więzienia bez prawa zamieszkiwania w Królestwie. Karę odbywał w petersburskich „Krestach”. Po wyjściu na wolność w 1892 roku wyjechał za granicę, przebywając w Berlinie, Zurychu i Antwerpii, gdzie studiował i działał w polskich organizacjach socjalistycznych.

Po powrocie do kraju na początku XX wieku, Mielczarski poświęcił się pracy na rzecz spółdzielczości. W 1906 roku współtworzył Towarzystwo Kooperatystów i tygodnik „Społem”. Kierował Biurem Informacyjnym, które z czasem przekształciło się w Związek Spółdzielni Spożywców RP. Od 1925 roku pełnił funkcję prezesa tej organizacji, a także wykładał w Szkole Głównej Handlowej. Za swoją działalność został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł nagle 30 marca 1926 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim. Jego imieniem nazwano liczne ulice w całej Polsce.