Aurelia Duczymińska

Aurelia Stanisława Duczymińska z domu Pisarzewska urodziła się 13 września 1847 roku w Bełchatowie. Była córką Piotra Pawła Pisarzewskiego, magistra farmacji i nauczyciela gimnazjalnego, oraz Stanisławy z Kiedrowskich herbu Lew. Miała pięciu braci i trzy siostry. Ojciec został pochowany na warszawskich Powązkach.

W 1887 roku wyszła za mąż za Ludwika Rajmunda Karola Duczymińskiego herbu Rogala, dziedzica Szumska i Krerów, wójta gminy Dzierzgowo. Był to jego drugi związek, a małżeństwo pozostało bezdzietne. W 1892 roku dobra Duczymińskich obejmowały prawie 2000 mórg ziemi i 18 budynków, w tym 8 murowanych.

Na początku XX wieku Duczymińska zorganizowała tajną polską szkołę w Szumsku. Po powstaniu Polskiej Macierzy Szkolnej w 1906 roku została przewodniczącą jej koła powiatowego w Przasnyszu oraz koła w Dzierzgowie. Dzięki staraniom tej organizacji tajne placówki mogły działać legalnie, jednak w 1907 roku organizację zdelegalizowano. Mimo to Duczymińska nadal prowadziła działalność oświatową, wygłaszając pogadanki i wspierając Dom Ludowy w Duczyminie.

W czasie I wojny światowej, w 1916 roku, była organizatorką i opiekunką przytułku w Szumsku oraz weszła w skład zarządu Specjalnego Wydziału Ochron przy Powiatowej Radzie Opiekuńczej w Przasnyszu. Po reaktywacji Polskiej Macierzy Szkolnej w tym samym roku objęła funkcję przewodniczącej zarządu okręgowego.

Aurelia Duczymińska angażowała się również w inne inicjatywy, takie jak komitet wystawy inwentarza w Przasnyszu (1913) czy organizacja ogólnokrajowej kwesty „Ratujcie Dzieci” w gminie Dzierzgowo. Była także miłośniczką Tatr i jedną z pionierek wycieczek zimowych. Zmarła po 1931 roku, kiedy to jeszcze procesowała się w Warszawie o majątek.